Voetjes in het water

Vorige week kwam, via een foto van een kind, het vluchtelingenprobleem op aangrijpende manier in het nieuws. Deze foto maakte indruk op de westerse wereld; het was net of het probleem dichter bij huis terecht kwam. Dat is een gewoon kind, dood, verdronken. Het had de mijne kunnen zijn.

Melanie heeft een lied geschreven, we hebben het in onze zolderstudio opgenomen. Ze zocht een bijpassende afbeelding en vond die. Ze nam contact op met de maker van het schilderij. We kregen toestemming om de afbeelding te gebruiken voor een filmpje dat ik op youtube heb gezet. Binnen de kortste keren werd het lied een paar honderd keer beluisterd en kreeg Melanie van alle kanten positieve reacties op het lied.

Docenten Nederlands op haar school wilden de tekst van het lied voor een les gebruiken. Dat idee heb ik overgenomen en uitgevoerd. Ik heb het aan een aantal klassen laten horen, ze de tekst laten meelezen en er met de leerlingen over gepraat. Ze waren er stil van. Nu sta ik natuurlijk dicht bij het materiaal, omdat het ‘ons’ liedje is. Dat zal de les misschien wat gekleurd hebben, maar ik denk dat dat niet zo erg is. Leerlingen zien graag de betrokkenheid van een docent.

We hebben na de eerste beluistering van het lied uitgebreid gesproken over Aylan en het vluchtelingenprobleem. Ze weten er veel van; de symboliek van de foto van Aylan raakt de kinderen. Ook konden ze de verbeelding van het schilderij aan de tekst van het lied koppelen. Later in de les heb ik verteld door wie het lied geschreven is, uitgelegd dat de componist van het lied mijn vrouw is en dat we het lied bij ons thuis opgenomen hebben. Ook gaat een stukje van de tekst over onze dochter; zij is net zo oud als Aylan. De leerlingen wilden in hun enthousiasme een foto van Melanie zien, weten hoeveel likes het filmpje had en hoe vaak het bekeken was. ‘Meneer, ik ga het thuis nog 100 keer luisteren en het liken, het is zo mooi.’ Dank je voor het compliment, ik zal het doorgeven.

De leerlingen wilden op hun verzoek het lied nog wel drie keer horen. Ze luisterden goed, ze snappen waar het over gaat. Zo goed naar een lied en tekst luisteren doen ze bij de muziekles niet zo vaak, dus dat zegt wel iets over hoe dicht dit bij hun belevingswereld staat.

 

 

 

Daar lig je in de zon, met je voetjes in het water
Je zou hier liever spelen en lekker dromen over later
Maar later, later, later, zal jij nooit meer beleven
Want er was niemand hier, die om je wilde geven

Maar ik hou van jou en sluit je in mijn armen
En mijn tranen zullen je kleine lijfje snel verwarmen

Zodat je weer leeft en speelt zonder zorgen
En zodat je ouders kunnen denken aan een morgen
Ik kijk op naar de hemel, zie de blauwe lucht en weet
Dat ik jou nooit meer, nooit meer vergeet

Elk jaar dat voorbij komt, nooit meer wordt je toegezongen
Want ik word steeds iets ouder, maar jij blijft die kleine jongen
En later als je groot was, maar welk leven zou jij krijgen
De pijn steekt in mijn hart, dat jij voor altijd zal zwijgen.

Want ik hou van jou en sluit je in mijn armen
En mijn tranen zullen je kleine lijfje snel verwarmen

Zodat je weer leeft en speelt zonder zorgen
En zodat je ouders kunnen denken aan een morgen
Ik kijk op naar de hemel, zie de blauwe lucht en weet
Dat ik jou nooit meer, nooit meer vergeet

En mijn eigen kleine meisje
Speelt nu stralend in het zand
En als ze in de zee valt
Dan pak ik snel haar hand
Ik weet dat wij
Wij zijn hier vrij
Maar ik zie ook
Dat het zo anders kan

Ik kijk op naar de hemel, zie de blauwe lucht en weet
Dat ik jou nooit meer, nooit meer vergeet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *